Besatzungskinner

 

Et wass in de Jaohren nao de lessten unsiäligen Krieg, de Belgier haren de Amerikaner es

Besatzung aflöest.

Nu wass op son Kuotten in`e Viene sone Kumpenie belgische Suldaoten inquarteert

Dat Kuötersfraumenschk har sick met son stolten belgischen Offßeer inlaoten. Dütt

Verhöltnis wass nich ohne Folgen blierwen. De Kuötter sölwt har nix meerkt un noh niergen

Monat haren se en Jüngsken mäh op en Kuotten

Dat Jüngsken maok sick guett. De Maure von datt Jüngsken dah datt Gewierten wahn plagen.

Se daht nich me uthollen un fohr no Mönster, no dat Kapuzinerklauster. Doh gaong se bi son

Pöterken in`en Bichtstohl un dah ömm bichten, datt se oeren Kiärl met de belgischen Offßeer

bedrorgen har.

Dat Pöterken wuoll nu von dat Fraumenschk wierten, op öhr Kiärl doroewer opklört wass.

Doh sagg dat Kuörtersfraumenschk:

Dat wuoll ick mie`n Kiärl gar nich vertellen, he hätt bis nu nuh noh nix meerkt, ouwer ick

häff son`e Angst, datt wenn datt Jüngsken anfäng too küeren ,et op eenmaol belgisch küert

(Anmerkung: Dat Kuörtersfraumenschk wuss nich, dat se in Belgien twei Spraoken küerten)

Hiärbn in`nen Määt Tweedusendunacht

Lambert J. Feldhaus

 

 ---------------------- 2008 ---------------------

 

Briänholt

 

De Geschicht is inn´e twerren Hälft de viättiger Jaohren det lessten Jaohrhunnerts passeert. In`ne Nöegt vaont Duorp Hiärbn ligg dat Waateschluott Osterwinkel. Et hoert den Riksgraofen Fennand van Murveldt.

In`t Duorp wuornte Heine Katt, de wass noh den ünseeligen twerren Weltkrieg met sine Famillig noh Hiärbn verschlohen woren. Un wie de meesten Familligen in düsse Tied, moss Heine wahn drop bedacht sien, datt he öerwe de Runden kamm. Riksgraof Fennand har üm datt Waateschluott. en grauten Buschk, dao stöerten bie`n brakigen Wind mangst hier un dao en hennigen Aost runner. Do wass he nich pingelig, wenn de Doerper`s sick dütt Holt äs Briänholt sammelten un met

noh Hues nammen Men bloes, ennige daien dat oerwedriewen, se brachen ne Saag un ne Boar met un daien den

Sturm lück nohhelpen. Dat wuss de olle Graof Fennand auk, desweggen dai he mangst in`nen Buschk kontroleeren,

of alls siene Richtigkeit har. De Graof un Heine Katt kannten sick nich, nu kammt so an eenen useligen Hiärwstdagg goang Heine Katt in`nen Buschk no Osterwinkel un wuoll Briänholt sammeln.

Ne Saag un ne Boar har he op den Bollerwagen liggen. Op eenmaol stoann Graof Fennand vöer ömm, nu sagg Heine Katt op Haugdütschk: „Opa bist du auch am Holz sammeln“.

De Graof, öerwerascht van souviel Driestigkeit, sagg nu, „Ich bin der Reichsgraf Ferdinand von Murveldt, dort ist mein Schloss und dies ist mein Wald. Was machen sie mit der Säge und dem Beil in meinem Wald“

Dorop sagg Heine: „Opa ich will Holz sammeln, damit meine Familie und ich nicht frieren müssen. Opa du

brauchst in deinem Schloss sicherlich nicht frieren und ich und meine Familie möchten das

auch nicht“.

Naoh allehand lamenteeren, göngen de twei utenanner.

Heine Katt mauk sienen Bollerwagen vuoll Holt un trock daomet naoh Hues. He un siene Famillig brukten de naichsten Daage nich fraisen. De Riksgraof. von Murveldt brukte ouwer auk weggen dat Holt nich ann`n Schmachtlappen

gnagen.

 

Hiärbn inn`en Januar Tweidusendacht

 

Lambert J. Feldhaus

 

De Schruw op den Soppenteller

 

Wie, dat wöeren Schörschken un icke Lambert, wie wassen siet usse Kinnedage guete

Froende un sind dat auk vandage nao sesstig Jaohren noch. Wie wournten in`ne Mersk. De

Straot hätt vandage Schützkenstraot dat kümp doher, dat de Schützkenverein ant

Schützkenfest oerwe düsse Straot no dee olle Vourgelrau hen trock. Nu dahn se an dat

Schützkenfest ümmer met so graute Böllers schaiten. Paul Klaus von`e Werner Straot haar do

de Konzessioan too.

Un wie beiden Jäusters glowwen em daobie unnerstützen too muerten.

Un nu woer übt. Schörschken sihn Vahre Heine har in sine Wiärkstiär en Kästken met

Schruwen, graute un klennere un bie us an Hus harn wie, wie alle domols, Sticken in`t

Kästken, dao waor de Kuokmaschine un de Uoben met anmakt.

Nu konn de Montage foer datt uwisse Wiärks lossgaohn.

Et waor von de Sticken de Swiewel afkratzt, dat wass dat Sprengmaterial. Ut twee twintger

Schruwen un ne twintiger Mutter wor de Böller baut.

In de Mutter waor van eene Siet de Schruw dreiht, dann kamm de Swiewel dotüschken un

dann waor de annere Schruw dropp draiht.

Ant lesst waoren met soan halwen Maiter Riegeldraoht de beeden Schruwen annanne roedelt

Nu moch man dat gefoerlicke Tuegs so op den Asphalt schmieten, dat eene de Schruwen

opschlaog..

Daobie gafft en wahn lauten Knall, dat wass user Plaseer.

Füfftig orrer hunnert Maol hatt et guet gaohn.

Nu kammt soo,

Vahre Heine wass Biärgmann op Radbod, dat wass en Kuorlenpütt in Baukum-Hürwel.

He har an düssen Dagg Muornschicht un wass so kuort voer Füfftein Uhr wier an Hues un har

no de Arbeit unner Dage wahne Schmacht.

Maure Aenne har ne deftige Iärftensopp koukt un Heine gaong an`n Disk.

Wie woeren buten met usse Schaitgerai ant experementeeren.

Nu paseerte dat Malheur, de Riegeldraoht rait döör un de eine Schruw suste döör de

Kuekenfensteschief op den Disk un dann op den Soppenteller von Vahre Heine, de hätt sick

wahne verschrocken un dann no en paar Minuten us Üerweltäter gestellt.

Mien Beßvahre Josepp was Anstrikermester un moch dat Schiefken wier insetten.

Es „Dank“ moechen wie en paar Naomdage in`nen Gaorden helpen.

 

Hiärbn in`nen Dezember Tweidusendunsiebben

 

Lambert J. Feldhaus

 

Kidnapping

 

Et  wass  kuort nao den lessten unsiäligen Krieg, in´nen  April  niergenteinhunnertfiefenvettig. De Ammis woeren äes Siegers no in`t  Duorp. Icke lütke Lambert wass gra veer Wiäken aold. En herrlicken Dagg, brach mine Maure  op de Chedanken, mi in dat Kinnerköerken bi Reims unne de Kastanigenbaum to stellen. Reims wuornten in`ne Mersck, tiergenüörwer vaon mien Opa Jopp Krassen sin Hues. Üörwer datt Kinnerköerken woar ne Chardien hangen, dao met de Flaigen dat klenne Jüngsken nich plagden. Mine Maure un  de Beßmaure haren int Hues wat too doahn. Af un too kaik eene von de Fraulüe no dat Jüngsken in dat Kinnerköerken . Nu woull mine Beßmaure no lütke Lambert kieken, wat en Malheur, dat Kinnerköerken met dat Jüngsken wass wegg De ganze Naoberschopp woer alarmeert, „De Jung is wegg, de Jung is wegg.“. De Kidnapper konn naoh nich wiet wegg siehn. Nuh gaong dat Söeken loss. Et duerte nich lang, daoh haren de Verfolger op`n Nien Wegg, bi Dr. Kuok, en schwatten amerikansken Suldaot met`n Kinnerköerken funnen. Et waor allehand lamenteert. Dat Maleur wass graut, de Hiärweschken konnen kin englisch, un de schwatte Suldaot kin Woart Dütschk küren. Taot Glück wass lütke  Lambert`s Tante Amalie Feldhues in Hiärbn  too Besök. Se har äes junge Däen studeert un bi Joel Samson dat kaupmännschke liährt. Kuort un guett, se konn englisch küren. Se wuor nu gau roupen un moch uörwersetten. Nu vertellte de amerikanske Suldaot dat he sölwst voer en paar Dage Vahre wuorden wass, un wo he dat Kinnerköerken  seihen hätt, wass`t ömm uörwerkuommen. He wuoll met dat Kindken in dat Koerken en klennen Spazeergang maken. Nu verklörte he de Tante Amalie op englisch, dat he dat Jüngsken met dat Koerken wier unner denn Kastanigenbaum stellen wuoll und dat he nix läeges met ömm maken wuoll.

Dat alles üörwesetthe Tante Amalie üöhre Schwaögerin Theresia, lütke Lamberts Maure.

Et floaten noh en paar Tröenkes un dann wass de Welt wier in orrer.

De amerikanske Suldaot dah den anneren Dagg noh en Pund Kaffe un en paar Toafeln Schokolade inn`e Merschk bräengen un kaik noh dat eene un annere Maol noh dat klenne Jüngsken.

Dat wass lütje Völkerverstännigung in Hiärbn .

 

 

Hiärbn  in`nen  August Tweedusendunacht

 

Diese Geschichte widme ich meiner Mutter Theresia Feldhaus geb. Kraß.

21.11.1910 – 21.03.2005

 

 

 

Copyright: Lambert J. Feldhaus

 

 

Lambert Feldhaus