|
|
|
|
|
Besatzungskinner Et wass in de Jaohren nao de lessten unsiäligen Krieg, de
Belgier haren de Amerikaner es Besatzung aflöest. Nu wass op son Kuotten
in`e Viene sone Kumpenie belgische Suldaoten inquarteert Dat Kuötersfraumenschk har sick met son
stolten belgischen Offßeer
inlaoten. Dütt Verhöltnis wass nich
ohne Folgen blierwen. De Kuötter
sölwt har nix meerkt un noh niergen Monat haren se en Jüngsken mäh op en Kuotten Dat Jüngsken maok sick guett.
De Maure von datt Jüngsken
dah datt Gewierten wahn plagen. Se daht nich me uthollen
un fohr no Mönster, no dat Kapuzinerklauster. Doh gaong se bi son Pöterken in`en Bichtstohl
un dah ömm bichten, datt se oeren Kiärl met de belgischen Offßeer bedrorgen har. Dat Pöterken wuoll nu von dat Fraumenschk wierten, op öhr Kiärl
doroewer opklört wass. Doh sagg dat
Kuörtersfraumenschk: „Dat wuoll ick mie`n
Kiärl gar nich vertellen,
he hätt bis nu nuh noh nix meerkt, ouwer ick häff son`e Angst, datt wenn datt Jüngsken anfäng too küeren ,et op eenmaol belgisch küert“ (Anmerkung: Dat Kuörtersfraumenschk wuss nich, dat se in Belgien twei Spraoken küerten) Hiärbn in`nen Määt Tweedusendunacht |
Lambert
J. Feldhaus |
|
|
---------------------- 2008
--------------------- |
|
|
|
Briänholt De Geschicht is inn´e twerren
Hälft de viättiger Jaohren
det lessten Jaohrhunnerts passeert. In`ne Nöegt vaont
Duorp Hiärbn ligg dat Waateschluott
Osterwinkel. Et hoert den Riksgraofen
Fennand van Murveldt. In`t Duorp wuornte
Heine Katt, de wass noh den ünseeligen twerren Weltkrieg met sine Famillig noh Hiärbn verschlohen woren. Un wie de meesten Familligen in düsse Tied, moss
Heine wahn drop bedacht sien,
datt he öerwe de Runden kamm. Riksgraof Fennand har üm datt Waateschluott. en grauten Buschk, dao stöerten
bie`n brakigen Wind mangst hier un dao en hennigen Aost runner. Do wass he nich pingelig, wenn de Doerper`s sick dütt Holt äs Briänholt sammelten
un met noh Hues nammen
Men bloes, ennige daien dat oerwedriewen,
se brachen ne Saag un ne Boar met un
daien den Sturm lück nohhelpen. Dat wuss de olle Graof Fennand auk, desweggen dai he mangst in`nen Buschk kontroleeren, of alls siene Richtigkeit har. De Graof
un Heine Katt kannten sick nich, nu kammt so an eenen useligen Hiärwstdagg goang Heine Katt in`nen Buschk no Osterwinkel un wuoll Briänholt
sammeln. Ne Saag un ne Boar har he op den Bollerwagen liggen. Op eenmaol stoann
Graof Fennand vöer ömm, nu sagg Heine Katt op Haugdütschk: „Opa bist
du auch am Holz sammeln“. De Graof, öerwerascht van souviel Driestigkeit, sagg nu,
„Ich bin der Reichsgraf Ferdinand von Murveldt,
dort ist mein Schloss und dies ist mein Wald. Was machen sie mit der Säge und
dem Beil in meinem Wald“ Dorop sagg Heine: „Opa
ich will Holz sammeln, damit meine Familie und ich nicht frieren müssen. Opa
du brauchst in deinem Schloss sicherlich nicht frieren
und ich und meine Familie möchten das auch nicht“. Naoh allehand lamenteeren, göngen de twei utenanner. Heine Katt mauk sienen Bollerwagen vuoll Holt un trock daomet naoh Hues. He un siene Famillig
brukten de naichsten Daage nich fraisen.
De Riksgraof. von Murveldt
brukte ouwer auk weggen dat
Holt nich ann`n
Schmachtlappen gnagen. Hiärbn inn`en Januar Tweidusendacht |
Lambert
J. Feldhaus |
|
|
De Schruw op
den Soppenteller Wie, dat wöeren Schörschken un icke Lambert, wie wassen siet usse
Kinnedage guete Froende un sind dat auk vandage
nao sesstig Jaohren noch. Wie wournten in`ne Mersk. De Straot hätt vandage
Schützkenstraot dat kümp doher, dat
de Schützkenverein ant Schützkenfest oerwe düsse
Straot no dee olle Vourgelrau hen trock. Nu dahn se an dat Schützkenfest ümmer met
so graute Böllers schaiten. Paul Klaus von`e Werner Straot haar do de Konzessioan too. Un wie beiden Jäusters glowwen em daobie
unnerstützen too muerten. Un nu woer übt. Schörschken sihn Vahre Heine har in sine Wiärkstiär
en Kästken met Schruwen, graute un klennere un bie
us an Hus harn wie, wie
alle Lü domols, Sticken in`t Kästken, dao waor
de Kuokmaschine un de Uoben met anmakt. Nu konn de Montage foer datt uwisse
Wiärks lossgaohn. Et waor von de Sticken de Swiewel afkratzt, dat wass dat
Sprengmaterial. Ut twee twintger Schruwen un ne twintiger
Mutter wor de Böller baut. In de Mutter waor van eene Siet de Schruw dreiht, dann kamm de Swiewel dotüschken un dann waor de annere Schruw dropp draiht. Ant lesst waoren
met soan halwen Maiter Riegeldraoht de beeden Schruwen annanne roedelt Nu moch man dat gefoerlicke Tuegs so op den Asphalt schmieten, dat eene de Schruwen opschlaog.. Daobie gafft en wahn lauten
Knall, dat wass user Plaseer. Füfftig orrer hunnert
Maol hatt et guet gaohn. Nu kammt soo, Vahre Heine wass Biärgmann op Radbod, dat wass
en Kuorlenpütt in Baukum-Hürwel. He har an düssen Dagg Muornschicht un wass so kuort
voer Füfftein Uhr wier an Hues un har no de Arbeit unner Dage wahne Schmacht. Maure Aenne har ne deftige
Iärftensopp koukt un Heine gaong an`n Disk. Wie woeren buten met usse
Schaitgerai ant experementeeren. Nu paseerte dat Malheur, de Riegeldraoht rait döör un
de eine Schruw suste döör de Kuekenfensteschief op den Disk un dann op den Soppenteller von Vahre Heine,
de hätt sick wahne verschrocken un dann no en paar Minuten us Üerweltäter gestellt. Mien Beßvahre Josepp was Anstrikermester un moch dat
Schiefken wier insetten. Es „Dank“ moechen
wie en paar Naomdage in`nen
Gaorden helpen. Hiärbn in`nen Dezember Tweidusendunsiebben |
Lambert
J. Feldhaus |
|
|
Kidnapping Et wass kuort nao den lessten unsiäligen Krieg, in´nen April niergenteinhunnertfiefenvettig. De Ammis woeren äes Siegers no in`t Duorp. Icke lütke Lambert wass gra veer Wiäken aold. En herrlicken Dagg, brach mine Maure op de Chedanken, mi in dat Kinnerköerken bi Reims unne de Kastanigenbaum to stellen. Reims wuornten in`ne Mersck, tiergenüörwer vaon mien Opa Jopp Krassen sin Hues. Üörwer datt Kinnerköerken woar ne Chardien hangen, dao met de Flaigen dat klenne Jüngsken nich plagden. Mine Maure un de Beßmaure haren int Hues wat too doahn. Af un too kaik eene von de Fraulüe no dat Jüngsken in dat Kinnerköerken . Nu woull mine Beßmaure no lütke Lambert kieken, wat en Malheur, dat Kinnerköerken met dat Jüngsken wass wegg De ganze Naoberschopp woer alarmeert, „De Jung is wegg, de Jung is wegg.“. De Kidnapper konn naoh nich wiet wegg siehn. Nuh gaong dat Söeken loss. Et duerte nich lang, daoh haren de Verfolger op`n Nien Wegg, bi Dr. Kuok, en schwatten amerikansken Suldaot met`n Kinnerköerken funnen. Et waor allehand lamenteert. Dat Maleur wass graut, de Hiärweschken konnen kin englisch, un de schwatte Suldaot kin Woart Dütschk küren. Taot Glück wass lütke Lambert`s Tante Amalie Feldhues in Hiärbn too Besök. Se har äes junge Däen studeert un bi Joel Samson dat kaupmännschke liährt. Kuort un guett, se konn englisch küren. Se wuor nu gau roupen un moch uörwersetten. Nu vertellte de amerikanske Suldaot dat he sölwst voer en paar Dage Vahre wuorden wass, un wo he dat Kinnerköerken seihen hätt, wass`t ömm uörwerkuommen. He wuoll met dat Kindken in dat Koerken en klennen Spazeergang maken. Nu verklörte he de Tante Amalie op englisch, dat he dat Jüngsken met dat Koerken wier unner denn Kastanigenbaum stellen wuoll und dat he nix läeges met ömm maken wuoll. Dat alles üörwesetthe Tante Amalie üöhre Schwaögerin Theresia, lütke Lamberts Maure. Et floaten noh en paar Tröenkes un dann wass de Welt wier in orrer. De amerikanske Suldaot dah den anneren Dagg noh en Pund Kaffe un en paar Toafeln Schokolade inn`e Merschk bräengen un kaik noh dat eene un annere Maol noh dat klenne Jüngsken. Dat wass lütje Völkerverstännigung in Hiärbn . Hiärbn in`nen August Tweedusendunacht
Diese Geschichte widme ich meiner Mutter Theresia Feldhaus geb. Kraß. 21.11.1910 – 21.03.2005 Copyright: Lambert J. Feldhaus |
Lambert
Feldhaus |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|